Pioenroos, 100×100 cm, olieverf op linnen

Een zuchtje wind en de blaadjes van deze pioenroos liggen al uit elkaar. Het is net gebeurd want de blaadjes zijn nog niet teruggeveerd en vormen zo een cirkel rondom het hart. Zelden neem je de tijd om zo’n eenvoudig stukje natuur beter te bekijken maar dit schilderij geeft je de gelegenheid om alles nauwgezet te bekijken. Neem de tijd want de detaillering is prachtig. Zowel de vormgeving als de kleuropbouw is heel geraffineerd gedaan. Het lijken maar twee kleuren: roze en wit, een eenvoudig kleurpalet, toch? Maar bij het roze voel je de fluwelen zachtheid van de blaadjes en het wit heeft een parelmoerachtige glans. Hoe bijzonder is het dat Inge Zwolle met kleur zo voelbaar de textuur van de pioenroos kan weergeven.

En dan de vormgeving van de bloem: niet alleen cirkels, veroorzaakt door die laatste windvlaag, maar je kijkt ook zo de diepte in. Schildertechnisch een sterk staaltje om het verkort van meeldraden en stampers zo goed neer te zetten. De meeldraden staan er een beetje verfomfaaid bij maar steken net genoeg boven de blaadjes uit om het warme licht te vangen. Met als hoogtepunt het tipje oranje licht, gereflecteerd door het er nog weer daarboven uitstekende bloemblaadje. Het is wederom de precisie en het raffinement van Inge Zwolle om hier oog voor te hebben, en dat bewijst ze hiermee opnieuw.

 drs. W.T.M. Tiemes, kunsthistoricus

Waarom intrigeert dit portret zo? Waarom heeft Inge Zwolle het gekozen? Wie haar biografie gelezen heeft weet dat dit een zelfportret is van haar, zowel van haar als mens als ook van haar zoals ze werkt als kunstenares. Allereerst die sierlijke houding van de hals waarop haar hoofd zo stevig rust, die doordringende ogen. Het is een trefzekere blik, ongeacht leeftijd, kleur of afkomst, van een vrouw (en ook van mannen) die het leerproces van het leven doorlopen heeft. Onverschrokken, van haar kun je op aan. Punt.

Ook als kunstenares is Inge Zwolle hier onverschrokken aan het werk. De hele kleurstelling is heel mooi monochroom gehouden om niet van de essentie af te wijken, het gaat om het onzichtbare zichtbaar te maken. Ze zoekt zorgvuldig naar attributen en ingrediënten om haar werk kracht bij te zetten. In die hoofddoek zit echt bladgoud verwerkt, alsof om aan te geven dat de gedachten van deze vrouw alleszins de moeite waard zijn. Je zou maar wat graag weten wat zich in dat hoofd afspeelt, maar je weet het niet. Dit beeld wordt nog versterkt doordat ze ook de mond met goudverf, als soort lippenstift, heeft gebruikt. Maar ook de mond blijft gesloten. Vast helemaal onbewust heeft Inge Zwolle dit beeld gekozen, zelf zal ze de laatste zijn om dit te geloven. Wij gaan het vanzelf zien.

drs. W.T.M. Tiemes, kunsthistoricus

Het oeuvre van Inge Zwolle kenmerkt zich normaliter door kleiner formaat, maar deze keer heeft ze flink uitgepakt met twee tulpen in een formaat van 90×90 cm. Hetzelfde gebleven is haar perfecte fijnschildertechniek, ook in dit schilderij waar we als het ware met de neus bovenop haar werk kunnen kijken.

Tegen een groene achtergrond staan twee meer dan levensgrote tulpen, waarvan dan ook alleen nog maar het bovenste stukje stengel met de bloem te zien is, tulpen ten halven lijve dus. De achtergrond is een rustige kleur groen, zodat alle aandacht uitgaat naar de tulpen zelf in wat een zonloze dag lijkt. De tulpen staan op het punt open te gaan. Fascinerend is de gewaagde kleurcombinatie van de bloemen, geen primaire kleuren als geel en rood, maar zacht oranje, roze en lila. Met heel veel subtiele kleurschakeringen, zonder zichtbare lichtbron, zijn diepte en vorm aangeduid. Zichtbaar zijn niet alleen de nerven van de bloemblaadjes maar vooral heel mooi zijn de randen ervan waardoor je precies voelt hoe fragiel zo’n bloemblaadje is. Hetzelfde gevoel als bij vlindervleugels.  Vaak worden tulpen afgebeeld in een vrolijke setting, als begin van de lente zijn ze wereldwijd bekend. Inge Zwolle heeft een beeld gecreëerd waar de vergankelijkheid van de bloem zichtbaar is gemaakt. De linker tulp staat stevig rechtop maar de rechter tulp buigt heel voorzichtig in zijn richting, als wilde hij zo contact maken. Fier en kwetsbaar tegelijk, een schijnbare tegenstelling die Inge Zwolle in deze twee tulpen heel mooi heeft samengebracht.

drs. W.T.M. Tiemes, kunsthistoricus